Ο Γιαννούλης Χαλεπάς (1851-1938) μεταγγίζει στο γλυπτικό πνεύμα των προγόνων την ψυχή του, ζωντανεύοντας τον πηλό με την εκφραστική δύναμη μιας εσωτερικότητας που εκπορεύεται από βαθιά γνώση της αρχαίας και βυζαντινής αρμονίας. Aπό τα εργαστήρια μαρμαρογλυπτικής της Τήνου στην Βασιλική Βαυαρική Ακαδημία Εικαστικών Τεχνών του Μονάχου και από εκεί στην Αθήνα και ξανά στην Τήνο, ο μεγαλοφυής έλληνας γλύπτης των αρχών του 20ου αιώνα, Γιαννούλης Χαλεπάς, διαμορφώνει το πολύ ιδιαίτερο στίγμα του το οποίο, δικαίως, τον καταξίωσε ως Φειδία της σύγχρονης εποχής. Η ταινία αφηγείται ελλειπτικά τους σημαντικούς σταθμούς της ζωής του. Διαμορφώνει αφενός πυκνούς μονoλόγους που αποκαλύπτουν την αγωνία του δημιουργού να συγκεράσει το αισθητό με το υπεραισθητό καθώς και την σχέση του με την ελληνική γη, τη μυθολογία της και το πνεύμα του τραγικού, αφετέρου καθοριστικούς διαλόγους, βασισμένους σε ντοκουμέντα εποχής. Κεντρικό μέλημα, ο ένας και συμπυκνωμένος χρόνος της ύπαρξης Γιαννούλης Χαλεπάς.